All Posts

​නිදහස ගගණ සරනට සිඳුණු අත්තටු එකින් එක ගෙන එකට අලවා මහා පර්වත සත් සමුදුරද උඩින් පියඹා යමි එය සොයා කෙතෙක් උපමා එකට අලලා නොයෙක් තාලෙට නුඹ ගැයූවත් 'නිදහස' නම් අකුරු සතරට සම කරන්නට බැරිය කිසිදා

නිවුනු බව නොදැනෙන්න පැත්තකින් එල්ලන්න සන්තාප එක් කරන් පිහු තුඩක අලවන්න ලස්සනට හැඩ දමා ඒ තුඩම දල්වන්න කොහේ හෝ කොනක හිඳ යන්තමින් හිනැහෙන්න මීදුමෙන් වැසී යන බව කියා රවටන්න රක්ත වූ තුඩු අගින් සියුම් සිත කලතන්න නිවුනු බව නොදැනෙන්න පැත්තකින් එල්ලන්න

මට මාව මතකද? අහම්බෙන් වගෙ කාමරේ උන් කැඩපතෙන් අද නුඹව දුටුවා හොයන්නත් බෑ තට්ටු ගණනක් මුහුණු නුඹ ගලවලා තිබුනා අඳුරු අයිනක ගොඩ ගසා ඇයි ආයෙ මොකටද නුඹෙන් ඇහුවා තවත් දවසක ඕනෙ උනොතින් එකින් එක අලවන්න කිව්වා

දුර ඉඳන් බැලූ කල පෙනේවි තරු කැට එකට පොදි බැඳී හිනැහේවී ආගන්තුක නැති විලස හැකිනම් පියඹන්න ඒ අහස් ගැබ දෙසට ටිකෙන් ටික දුර යාවි ලං නොවන බැරි...

නිවෙන්න අඳුරු මුල්ලක සියුම් තාලෙට මතක එක මත එකක් අහුරා පුංචි එලියක පෙනෙන නොදැනෙන සප්ත වර්ණම ගගණ පියඹා නැවෙන නැලවෙන විටෙක රළු වෙන රක්ත...

ඉඩෝරය ඉඩෝරය සනසන්න කටු වලින් හැඩ ගැහුණ තැනින් තැන නැගේවී කලු පාට පතොක් මල් දුහුවිල්ල පිසලන්න වැහි පොදක් වැටෙනෙ තුරු කොල හැලුණු මහා රුක්...

​සිහින මීවිතක පහසකට සිඳලනු බැරි වස් අහස් ගව් ගණන් ගොස් පහත් බිම් දකිනු වස් උසස් මිටි පහත් සිත් උකස් කර තිවූ දෙස් දහස් දන වට කරන් හුදෙකලා...

මුවා වුණු කල වලාවකින් සඳ සඳත් හඬන බව නොදත් සියළු දන දොස් නගයි සඳට එළිය නොවන බව කලක් එකතු කල අඳුර නිවන්නට ගිමන් හරින්නට අඳුරු වුවද සබඳ...

රාත්‍රිය අඳුරු නැත ඇස් රවටන මායාවකි හිතින් ඇවිදින්න හැකිය දහවලටත් වඩා එළියයි ලොවම නිදියැයි කීවද දහසක් හිත් අවදියෙන් එහෙ මෙහෙ ඇවිදියි...

අහම්බෙන් මුණගැසී වරු ගණන් දොඩවන්න කාලයෙන් වැහී ගිය පාරවල ඇවිදින්න පාළු ගොම්මන් යාමෙ මග සොයාගෙන යන්න මග වැරදුනත් විටෙක පසුපසම නොබලන්න...

නොදනිමි යනු කොහෙද ඔහේ පාරවල් වල ඇවිද ගිනියම් ඉර ගත වැලඳ ඇවිලෙයි නිරුවත් දෙපාද මිරිඟුවක පහස විඳ විඳ දහවලෙත් හඳ දකිනු සඳ සිහිය යන්තම් කරන්...